English

بازگشت

یک میهمان سوییسی در جشنواره
برای تبادل فرهنگی میان دو کشور ایران و سوییس

روز گذشته، در سالن انتظار سینما فلسطین، میهمان خارجی دیگری را دیدیم که تازه وارد می نمود. جویای احوالات و علت حضور ایشان در جشنواره شدیم که پاسخ ها را می خوانید.
جکی کارل هستم، معاون مرکز فرهنگی «پل» در ژنو، که سه سال است تأسیس شده تا ارتباط فرهنگی میان مردم سوییس و ایران ایجاد کنیم. یک کلوب ویدیویی و سینمایی داریم و هفته های فیلم برگزار می کنیم و هدفمان، بیشتر این است که فرهنگ پارسی زبان را به سوییسی ها نشان دهیم – و منظور از فارسی زبان، از کشورهای تاجیکستان، افغانستان و ایران است – تا هم سوییسی ها بیشتر با فرهنگ پارسی زبان آشنا شوند که این نکته را نیز از طریق برنامه هایی چون دیدن فیلم مستند و داستانی ایرانی می توانیم اجرا کنیم و هم ایرانی ها در این تبادل فرهنگی با فرهنگ سوییسی آشنا شوند. متأسفانه به دلیل وجود رسانه ها، گاه تصویر بدی از ایران ارایه می شود. ما می خواهیم این تصویر را پاک کنیم و این تبادلات فرهنگی را پیش ببریم، حتی این مرکز در نظر دارد برای بازسازی و ساخت یک مدرسه در بم نیز، کمک هایی کند. هدف اصلی من از حضور در جشنواره، انتخاب فیلم برای این کلوپ ویدیویی سینمایی هست تا در آنجا نمایش دهیم. البته، حق پخش آنچنانی نمی پردازیم و حداقل پخش فرهنگی را می دهیم.بدین شکل که، یک سئانس مخصوص را در نظر می گیریم و این حق پخش را پرداخت می کنیم.
چه مدت است در ایران بسر می برید؟
سه هفته. یک هفته تا ده روز در تهران و اطرافش بودم، بیش از یک هفته هم در یزد، کرمان، ماهان و بم.
آیا با سازمان ها و مراکز دیگری در ایران، ارتباط داشته اید در این مدت؟
در ژنو، با چند شرکت پخش کننده فرانسوی در ارتباط هستیم که فیلم های ایرانی به خصوص آثار مستند را پخش می کنند و همان طور که گفتم، مدت سه سال است که مؤسسه ما راه اندازی شده و حتی سایت اینترنتی ما، حدود یکی دو هفته دیگر به کار می آید. بدین شکل است که هنوز در ایران با مراکز زیادی گفت و گو نکرده ایم و تنها با فیلمسازها صحبت کرده ایم.
این فیلمسازها به سینمای کوتاه تعلق داشتند یا سینمای بلند؟
بعضی از آن ها مستندساز و همچنین کسانی بودند که فیلم کوتاه می سازند.
از جشنواره چه برداشتی دارید؟ آیا فیلمی دیده اید؟
بله. البته من امروز به جشنواره رسیدم، اما ترکیبی جالب از فیلم های مستند داستانی ایرانی را دیده ام که در میانشان مستندی درباره شهر «شوش» بود ]منظور فیلم منم داریوش است.[ اما چرا فیلم ها را جداجدا، یعنی یک سئانس مستند و یک سئانس داستانی نشان نمی دهید و در یک نوبت نمایش، ترکیبی از همه گونه فیلم را جلوی مخاطب می گذارید؟

 

بازگشت