English

بازگشت

فیلم کوتاه می سازم چون احساس می کنم کار اصلی من ساختن فیلم کوتاه است
سینمای ایده محور سینماگران را از توجه جدی به ساختار و شکل غافل کرده است
گفت و گو با مهدی جعفری کارگردان فیلم کمی بالاتر

بحث محوری در جشنواره امسال مساله بازاریابی و پخش فیلم کوتاه است. شما در این مورد چه نظری دارید؟
- مشکل عمده بازاریابی فیلم کوتاه در ایران همان درد مشترکی است که با مساله بازاریابی فیلم بلند دارد و آن هم این است که ما نه در زمینه تولید فیلم های سینمایی و نه فیلم های کوتاه به یک ساختار و سیستم حرفه ای نرسیده ایم. با همه تلاش هایی که برای حرفه ای بودن خودمان در سینمای ایران کرده ایم (مثل پشتیبانی فنی یا مالی و یا تأسیس یک نهاد صنفی به نام خانه سینما و ...) متأسفانه مناسبات ساختاری درست و اخلاق حرفه ای در سینما برخوردار نداریم. آدم های حرفه ای با هم مشکل دارند یا به عبارتی سطح مشکلات حرفه ای به حیطه فرد و افراد کشیده شده است، از این روست که دغدغه ها هیچ وقت صنفی و حرفه ای نمی شود.

خب پیشنهاد شما چیست؟
- برای دستیابی به بازار مناسب پخش باید یک محصول استاندارد ارایه بدهیم. محصول استاندارد نه تنها واجد شاخصه های درونی خودش است بلکه در یک بسته بندی استاندارد هم ارایه می شود.
نکته دیگر این که شکوفایی مقطعی سینمای ایران در جهان به دلیل توجه به ارزش های انسانی باعث شد تا نوعی از سینمای ایده محور برای پخش در نظر گرفته شود که الزاماً بد هم نیست اما موجب شد تا سینماگران ایرانی از توجه جدی به ساختار و شکل ارایه اثر غافل شوند. نوعی از نگرش خاص (نه تنها به تبع پیروی از آقای کیارستمی) در فیلم ها شکل گرفت و چون خریدار به روز داشت تولید کننده را در همان سطح کیفی از تولید نگه داشت. بدون تعارف و به استثنای چند اثر، ما در این سینما هنوز نمی توانیم خوب فیلمنامه بنویسیم. کارگردانی درست و سنجیده ای داشته باشیم و ... استفاده از تکنیک های پیشرفته پیشکش. به همین دلیل دامنه موضوعی و ساختاری سینمای ما محدود است. پس تماشاگر محدود و خاصی در جهان خواهد داشت و خریداری مشخص که اگر همه چیز به طور یکنواخت و بی رمق تکرار شود، چندان اعتباری به تداوم آن هم نخواهد بود.
در مورد فیلم های کوتاه هم وضع به همین منوال است. بسیاری از فیلم ها با توجه به جریانات سیاسی روز و بسیاری با توجه به ذایقه برخی جشنواره ها ساخته می شود. البته این اواخر (و با گسترش روند ساخت فیلم های کوتاه به صورت شخصی) شاهد آثار متفاوت و موفقی بوده ایم. اما به طور کلی اتکای فیلمسازان جوان به داشتن تنها یک ایده خوب کار را کارستان نمی کند. از طرفی فیلمساز مستقل فیلم کوتاه پشتوانه مالی برای تولید یک اثر حرفه ای را هم ندارد.
بنابراین در یک برزخ ناگزیر دست و پا می زند و تلاش هایی می کند که هراز گاهی این تلاش ها نتیجه می دهد. همان طور که گفتم این موضوع فی نفسه بد نیست اما این خطر را دارد که ما تا ابد به همین منوال و با همان کیفیت فیلم بسازیم!
و مهم ترین نکته در بحث پخش و بازاریابی فیلم کوتاه در ایران این است که شرکت ها یا موسسات خصوصی بتوانند با تعهد بیشتر و تلاش جدی تر به این مقوله بپردازند. الان تعداد آدم ها وشرکت هایی که به طور جدی این کار را انجام می دهد بسیار اندک است کمتر از تعداد انگشتان دست.
بعضی از همین ها هم بعد از یکی دو بار سرمایه گذاری روی چند فیلم کوتاه و یا به علت بازدهی مالی بیشتر پخش فیلم های بلند، دور فیلم کوتاه خط می کشند و آن را فراموش می کنند.

آیا پرداختن به مقوله فیلم کوتاه برای شما یک دلمشغولی است؟ با توجه به این که شما به حوزه سینمای حرفه ای و ساخت فیلم های سینمایی وارد شده اید با چه توجیهی هنوز فیلم کوتاه می سازید؟
- دغدغه اصلی من ساخت فیلم کوتاه است.مجبورم سریع و تکراری جواب بدهم. دامنه تجربه کردن در فیلم کوتاه بسیار فراتر از حوزه فیلم های سینمایی است. دغدغه آفرینش آزاد، دغدغه اصلی هر هنرمندی است که در سینما این امر در حوزه فیلم کوتاه بهتر میسر می شود. ضمن این که چه ما بخواهیم چه نخواهیم فیلم کوتاه یک نوع پذیرفته شده و مستقل از هنر هفتم به حساب می آید پس باید به صورت مستقل و با توجه خاص به آن پرداخته شود. من مشخصات ساخت فیلم کوتاه را برای خودم به عنوان سکوی پرش و یا نوعی تست نمی دانم. فیلم کوتاه می سازم چون احساس می کنم کار اصلی من ساختن فیلم کوتاه است. در کنار آن به فیلم برداری فیلم های کوتاه و بلند، ساخت فیلم های بلند و ... می پردازم. اصلاٌ هم مهم نیست که در هفتاد سالگی برگردم و ببینم که فقط هفت تا فیلم کوتاه ساخته ام مهم این است که این کار اصلی من بوده است.

 

بازگشت