English

بازگشت

رهبر قنبری، عضو هیأت داوران انجمن صنفی فیلم کوتاه؛
رویکرد فیلم کوتاه فرم گرایانه است

رهبر قنبری، فیلمساز شناخته شده ای در حوزه کوتاه و بلند سینمای ایران است، او به همراه امیرشهاب رضویان و مجید برزگر سه داور انجمن صنفی فیلم کوتاه را در این نقد تشکیل می دهند، روز گذشته او در حالی به گفت و گو با نشریه روزانه نشست که 3 ساعت قبل، فیلمبرداری فیلم جدیدش به پایان رسیده بود؛
تا به حال چه تعداد از فیلم ها را دیده اید و ارزیابی تان از فیلم های دیده شده چیست؟
البته من صادقانه بگویم که در جشنواره فیلم ها را ندیدم، ولی تعداد کثیری از آنها را پیش از جشنواره مشاهده کردم، امسال پیشرفت به نسبت سال های گذشته در آثار دیده می شود، طبق روال هر سال، هم به لحاظ تکنیک، نوآوری، نحوه و نوع به کارگیری دوربین و هم به لحاظ نوع بینش ها، نگاه سینمایی که فیلمساز دارد، خصوصاً در فیلم های اجتماعی، رویکرد نوگرایانه ای حس می شود.
چه نکاتی را معمولاً در سینمای کوتاه دقت می کنید؟
معتقدم دیالوگ در فیلم کوتاه باید کم باشد و اتفاقاً شیوه ها و فرم هایی را در فیلم ها دیده ام که نحوه بیان و لحن تصویری جایگزین آن شود، و به طور کلی چهار یا پنج فیلم وجود دارد که از این حیث امتیازهای خوبی دارند و جای امیدواری است.
چرا هیأت داوران بخش های مختلف در حوزه فیلم کوتاه به شکل کارگردان محور اظهارنظر می کنند و رای خود را صادر می کنند؟ این مسأله به نظر شما درست است؟
این قضیه برای فیلم کوتاه درست است، چون کارگردانی که روزی قرار است آوازه ای به عنوان کارگردان بلند و سینمایی داشته باشد، باید بتواند مؤلفه داشته باشد، مؤلفه هم همان کلمه مشهوری است که از الفت و انس برمی آید و از پیوستگی و وابستگی کارگردان نسبت به ارکان فرهنگی، هنری، اجتماعی، تاریخی و ملی مملکت خود، می گوید. مسلماً کارگردانی که بتواند این تمرین را در روزهای اول کاریش انجام دهد، آن قدر فهیم خواهد بود که از آدم های شایسته و بایسته در کارش استفاده کند، اینجاست که کارگردان محوری باید نگاه شود، اما بد نیست توجه جنبی هم به نوع انتخاب همین کارگردان بشود و به گروه های دیگر مثل فیلمبردار، طراحی صحنه و تدوینگر که اجزای اصلی فیلم کوتاه هستند، توجه شود.
چه مؤلفه هایی را برای فیلم برگزیده هیأت داوری انجمن در نظر گرفته اید؟
به عنوان یکی از اعضای هیأت داوری، من هم گفته خودم را در نظر خواهم گرفت و در مؤلفه های مان کدگذاری برای شناخت نحوه های اجرا و اینکه فیلمساز تا چه اندازه می تواند الفت های خود را نسبت به ارکان اجتماعی حفظ کند، از نکاتی است که در داوری برایمان اهمیت دارد.
فیلم کوتاه خوب چگونه باید باشد تا بگوییم یک فیلم کوتاه خوب ساخته شده است؟
این پرسش به نظر من 2 بخش دارد، یکی بخش نظری و دیگری بخش هنری. مسلماً در تعاریف فرهنگی همان تعریفی را دارد که در مجامع سینمایی دنیای ارایه می شود و خارج از آن هم نمی توان حرکت کرد. فیلم کوتاه رویکردش بسیار فرم گرایانه است و با فرم بازی می شود، ادامه پیدا می کند و با آن به اتمام می رسد، اما فیلم بلند سینمایی با نتیجه گیری از موضوع به پایان می رسد. اما در خصوص مباحث نظری در سینمای کوتاه، برای خود من بسیار مهم است که فیلمساز چگونه با همان نحوه بیان فرم گرایانه نسبت به ارکان اجتماعی خود وفادار مانده است.
با توجه به حضورتان در جشنواره های خارجی، جشنواره فیلم تهران چه جایگاهی در میان جشنواره های خارجی دارد؟
جشنواره تهران خیلی بهتر از جشنواره ای چون درسدن آلمان یا جشنواره فیلم کوتاه تامپره است. هم سالن سینما و امکاناتش مناسب است و هم مخاطبان فیلم ها دارای شناسنامه هستند. من در جشنواره های دیگر هم شرکت کرده ام، جشنواره ما تقریباً هم رده جشنواره مونته کانتینی ایتالیاست ولی قطعاً به پای جشنواره ای چون کلرمونت فرانسه نمی رسد.
با توجه به حضورهای بین المللی سینمای ایران و کسب جوایز متعدد جشنواره های گوناگون، آیا می توان دریافت این جوایز را هدفمند کرد تا به اینکه مثلاً از تامپره فنلاند تا کلرمونت، بعد کن و در نهایت به اسکار هم برسیم؟ آیا سینمای ایران این قابلیت را دارد؟
صد در صد دارد، حداقل به لحاظ نظری ما این امکان را داریم، یکی از زجرهایی که سینماگران ما دچار آن هستند، بحث فنی ماجراست!، درحالی که افراد توانمندی داریم، ما در بخش فنی مترجمان فنی عالیقدری داریم که از تجهیزات به خوبی می توانند استفاده کنند، درواقع بخشی که می خوام بگویم ما عقب هستیم، بخش فنی است نه نظری، چون پشتیبانی و حمایتی از سوی دولت نیست، زیباترین بیان فرهنگی ما با نازل ترین فن ممکن بیان می شود و در نتیجه تصور می شود که این سینما هیچ چیزی ندارد و یا کم دارد، با این حال سینمای کشور ما با این امکانات در دنیا بین سینماهای پانزده تا بیستم جهان جای دارد و این چیز کمی نیست، اما اگر آن تجهیزات را در اختیار داشتیم رتبه بسیار قابل قبول تری از آن سینمای ما می بود.

 

بازگشت